مقدمه: فرسودگی شغلی در پرستاری یک نگرانی جهانی و ناشی از مواجه مکرر و شبانه روزی با موقعیت های استرس زا است. این مطالعه با هدف تعیین جایگاه پرسشنامه اختصاصی درارزیابی چالش فرسودگی شغلی پرستاران انجام شد. روش بررسی: مطالعه حاضر، مقطعی با رویکرد توصیفی-تحلیلی بود که در سال 1397 در 637 نفر از پرستاران انجام شد. برای جمع اوری داده ها از روش نمونه گیری خوشه ای استفاده شد. ابزار گرداوری داده ها پرسشنامه اختصاصی فرسودگی شغلی پرستاران بود. به وسیله SPSS نسخه 16فراوانی، میانگین و انحراف معیار و هم چنین پس از اثبات عدم نرمالیتی با آزمون های استنباطی نظیر آزمون من ویتنی، کروسکال والیس داده ها تحلیل شد. یافته ها: در مطالعه حاضر اکثر پرستاران (4/85 درصد) زن بودند. میانگین دامنه سنی و سابقه کار پرستاران به ترتیب 07/7 ±,29/33 و 46/7 ±,14/8 بود، میانگین فرسودگی شغلی پرستاران 20/18±, 60/123 بود. بیشترین میانگین به حیطه های پیامدها 01/10 ±,74/40 و پیش آیندهای سازمانی 36/4 ±,76/32 و کمترین آن به سرسختی شخصیت 74/2 ±,08/21 اختصاص داشت. از بین عوامل جمعیت شناختی، بین متغیرهای وضعیت تاهل، استخدام، تعداد فرزندان و شیفت کاری با فرسودگی تفاوت معنی دار اماری وجود داشت (05/0